چگونه ریشه باورهای منفی و مخرب خود را از بین ببریم؟

ریشه ی اعتماد به نفس ضعیف خود را بیابید. برای این کار، باید ﺑﺎورﻫﺎی ﻣﻨﻔﯽ ﺧﻮد را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﯾﺪ؟

پس سریع دست بکار شوید. ﻣﻨﺒﻊ اوﻟﯿﻪ و اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﯾﮏ ﺑﺎور زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﺪ.

سپس از خود بپرسید: ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺎور رﺳﯿﺪﯾﺪ؟

ﺑﺮای ﻣﺜﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ واﻟﺪﯾﻦ وﻗﺘﯽ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺸﺎن ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﯿﻞ آﻧﻬﺎ رﻓﺘﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﻣﻮرد ﺳﺮزﻧﺶ ﻗﺮار ﻣﯽ دﻫﻨﺪ و اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪن اﯾﻦ ﺑﺎور ﻣﯽ ﺷﻮد: « من خیلی خوب نیستم».

ﻓﺮزﻧﺪان ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ واﻟﺪﯾﻦ ﺧﻮد ﻧﯿﺎز دارﻧﺪ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ واﻟﺪﯾﻦ اﯾﻦ ﺣﻀﻮر ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ را از ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد درﯾﻎ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻮد اﯾﻦ ﺑﺎور در آﻧﻬﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد ﺑﯿﺎﯾﺪ که« من مهم نیستم».

مفهوم واقعی باورها

ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﯾﮏ ﺑﺎور ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎور ﺷﻤﺎ ﺗﻔﺴﯿﺮی از ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت ﺷﻤﺎ اﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﻔﺎﺳﯿﺮ دﯾﮕﺮی ﻫﻢ ﺑﺮای ﺑﺎور ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺪ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. در اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻮﯾﺪ ﺑﺎور ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺸﯽ از واﻗﻌﯿﺖ اﺳﺖ و ﻧﻪ ﺗﻤﺎم واﻗﻌﯿﺖ. (حذف پارازیت های ذهنی مرور مداوم گذشته بی فایده)

ﺑﺮای ﻣﺜﺎل وﻗﺘﯽ از ﺳﻮی واﻟﺪﯾﻦ ﺧﻮد ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﻧﺪادن ﮐﺎری ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﯿﺸﻮﯾﺪ ﻣﯿﺘﻮان اﯾﻨﻄﻮر ﺑﺮداﺷﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﻤﺎ از ﻋﻬﺪه آن ﮐﺎر ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﯾﯿﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﯿﺘﻮان اﯾﻨﻄﻮر ﺗﻔﺴﯿﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺷﻤﺎ اﻧﺘﻈﺎرات ﻏﯿﺮﻣﻨﻄﻘﯽ از ﺷﻤﺎ دارﻧﺪ. ﯾﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﭘﺪرو ﻣﺎدر ﺷﻤﺎ در ﻣﻮرد ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﮐﺎری اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ. و ﯾﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺷﻤﺎ در اﻧﺠﺎم دادن ﮐﺎر ﺑﺨﺼﻮﺻﯽ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ.(دو فاکتور قدرتمند و متوقف کننده که مانع رشد و تغییر می شوند، کداند؟)

اما با همه این اوصاف، ﻣﺴﻠﻢاﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮان ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺮای ﮐﺎرﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻧﺪارﯾﺪ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ ﮐﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺑﻮدن ﻧﺘﻮاﻧﯿﺪ ﮐﺎری را اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ و اﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ آن ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ.

آیا ﻣﯿﺘﻮان ﺑﺎور را دﯾﺪ؟

ﺧﻮدﺗﺎن را در ﺣﻮادﺛﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ اﯾﺠﺎد ﯾﮏ ﺑﺎور ﺷﺪﻧﺪ ﻗﺮار دﻫﯿﺪ و از ﺑﯿﺮون ﺑﻪ ﺧﻮدﺗﺎن ﺑﻨﮕﺮﯾﺪ. سپس از ﺧﻮدﺗﺎن ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ«آﯾﺎ ﻣﯿﺘﻮاﻧﻢ آن ﺑﺎور زندگی ام را ببینم؟ ».

ﭘﺎﺳﺦ اﻓﺮاد ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺆال ﻫﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ اﺳﺖ «ﺑﻠﻪ، ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﮔﺮ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﯾﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ».

حال از خود بپرسید: «آﯾﺎ ﻣﻦ واﻗﻌﺎً ﻣﯿﺘﻮاﻧﻢ آن را ﺑﺒﯿﻨﻢ؟»

اﮔﺮ ﺷﻤﺎ واﻗﻌﺎً ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ ﯾﮏ ﺑﺎور زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد را ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ آن را ﺑﺎ ﯾﮏ رﻧﮓ، ﺷﮑﻞ و ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﮐﻨﯿﺪ. ( یک تکنیک موثر برای آرام سازی ذهن در مقابل رفتار بد دیگران و فشارهای محیطی)

ﺣﺎل آﻧﮑﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ از ﻇﺎﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﺎور داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ. در ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﯾﮏ ﺑﺎور را ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﺣﻮادث و روﯾﺪادﻫﺎ را ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ.

باورها در کجا شکل می گیرند؟

ﺑﺎورﻫﺎ ﻓﻘﻂ در ذﻫﻦ ﺷﻤﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻧﺪ. ﻋﻠﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﯾﮏ ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻔﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﯾﺪ و ادﻋﺎ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮاﻧﯿﺪ آن را ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ در واﻗﻊ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺗﻔﺴﯿﺮ از ﺗﻤﺎم ﺗﻔﺎﺳﯿﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ در ذﻫﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه اﺳﺖ .

ﺷﺎﯾﺪ از ﺧﻮدﺗﺎن ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ: آیاروﯾﺪادﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪن ﯾﮏ ﺑﺎور ﺷﺪه اﻧﺪ ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻨﺎ و ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻧﺪارﻧﺪ؟

ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﯽ ﺑﺪﻫﯿﺪ ﭼﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ؟

مفهوم باورها

ﻣﯿﺘﻮاﻧﯿﺪ درﯾﺎﺑﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ روﯾﺪادﻫﺎ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻣﺘﻌﺪدی دارﻧﺪ. اﻟﺒﺘﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﻔﻬﻮم واﺣﺪی ﺑﺮای آﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان ﻣﺘﺼﻮر ﺷﺪ. ﻣﯿﺘﻮان ﮔﻔﺖ روﯾﺪادﻫﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻣﺸﺨﺺ و ﺛﺎﺑﺘﯽ ﻧﺪارﻧﺪ و اﯾﻦ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﯿﺪ ﮐﻪ در ذﻫﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﻣﯽ دﻫﯿد.

ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯿﺘﻮان ﮔﻔﺖ: ﺑﺎورﻫﺎ واﻗﻌﯿﺎﺗﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ دارﻧﺪ.( آیا باید به باورها و اعتقادات خود بچسبیم یا گاهی رها کنیم و تغییر دهیم؟)

آﻧﻬﺎ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺟﻬﺎن ﭘﯿﺮاﻣﻮن ﻣﺎ ﻣﯿﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎ ﺑﺎورﻫﺎی ﺧﻮدﻣﺎن را ﻗﺒﻮل دارﯾﻢ ﭼﻮن ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ آﻧﻬﺎ را ببینیم در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ آﻧﻬﺎ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ. آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ در ذﻫﻦ ﻣﺎ وﺟﻮد دارﻧﺪ. پس بهتر است قبل از مثبت اندیشی، ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎورﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪن اﻓﮑﺎر ﻣﻨﻔﯽ ﺷﺪﻧد را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﯾد.

زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺜﺒﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺗﻼش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﺪ در واﻗﻊ ﻣﺜﺒﺖ ﺧﻮاﻫﯿﺪ ﺑﻮد.

وقتی منفی بافی می کنیم چه اتفاقی می افتد؟

ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ و راﻫﯽ ﻫﻢ ﺑﺮای رﻫﺎﺳﺎﺧﺘﻦ آن ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﯿﻢ اﻧﺮژی ﺧﻮد را راﮐﺪ ﻧﮕﻪ ﻣﯽ دارﯾﻢ.

وﻗﺘﯽ درﮔﯿﺮ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ اﻋﺘﻤﺎد به نفس  و اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ وﻟﯽ باز هم  وﻗﺘﯽ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎری ﺧﻄﯿﺮ ﻣﯽ زﻧﯿﻢ، ﻫﻤﭽﻨﺎن دﺳﺘﺨﻮش اﺿﻄﺮاب و ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ.( چرا برخی آدم ها زندگی غم انگیزی نصیبشان می شود؟)

ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺎ زاﺋﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﺎ آرزوی دروﻧﯽ ﻣﺎن را ﺑﺮای ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدن اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ وﻟﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﻋﻘﺐ  ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﯾﻢ.

وﻗﺘﯽ درﮔﯿﺮ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ، ﺷﺎﯾﺪ دﻟﻤﺎن ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺎد ﺑﺎﺷﯿﻢ وﻟﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ اﻓﺴﺮدﮔﯽ و ﺗﺄﺳﻒ ﺧﻮردن ﺑﺮای ﺧﻮد، ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺧﻮد ﻏﺮق ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ، ﻟﺬت ﻣﺎ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد و اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﯿﻞ دروﻧﯽ ﻣﺎن ﺷﺎدﺑﻮدن اﺳﺖ اﻣﺎ آن را ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﯿﻢ.

اﯾﻦ ﻓﺮاﯾﻨﺪ در اﻓﺮادی ﺑﺎ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻪ از ﮐﻤﺒﻮدﻫﺎی ﺧﻮد ﺑﯽ اﻃﻼع ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ.

آﻧﻬﺎ ﺗﺎﺣﺪودی ﺷﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ وﻟﯽ اﯾﻦ اﻓﺮاد از دﯾﺮﺑﺎز ﻣﻔﻬﻮم ﻟﺬت ﺑﺮدن ﻫﺎی واﻗﻌﯽ را از ﺑﯿﻦ ﺑﺮده اﻧﺪ.

روند منفی بافی

ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﮑﻨﯿﻢ وﻗﺘﯽ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﺨﻮاﻫﯿﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﺎن اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﮔﺮﻓﺘﺎر اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه و ﺑﯽ ارزﺷﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ.

ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺧﻠﻮص، ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ و ﺧﻮﺑﯽ را ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ آن اﺳﺖ اﺣﺴﺎس ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺎن اﺣﺴﺎس ﺗﺒﺎﻫﯽ و ﺑﯿﻬﻮدﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺧﻮدﻣﺎن را ﺑﺒﺨﺸﯿﻢ.

در ﻧﺘﯿﺠﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ در ﻗﺒﺎل دﯾﮕﺮان ﻣﺴﺌﻮل ﻫﺴﺘﯿﻢ.اﮔﺮ ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﺮای اﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﻤﺎن ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺧﻮدﻣﺎن ﻫﻢ ﻣﺠﺎزات ﮐﺮدن ﻣﺎن رااداﻣﻪدﻫﯿﻢ. روح ﻫﺎی ﺣﺴﺎس، ﻣﻨﻔﯽ ﮔﺮاﯾﯽ دﯾﮕﺮان را ﺑﻪ درون ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ ﭼﻮن آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.( چگونه پاسخ های جراتمندانه در روابط و تعاملات بدهیم؟)

ﻣﻨﻔﯽ ﮔﺮاﯾﯽ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻫﺎی ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﻓﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮان اﺳﺖ.آﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﻔﻨﺞ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ روﻧﺪ ﻣﻨﻔﯽ ﺑﻮدن و اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣﻨﻔﯽ دﯾﮕﺮان را ﺑﻪ درون ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ. اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان اﺟﺎزه ﻣﯽ دﻫﺪ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻓﺮوﻧﺸﺎﻧﺪن اﺣﺴﺎﺳﺎت اﺳﺖ.

ﺑﻌﻀﯽ اﻓﺮاد ﻫﻨﮕﺎم ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻧﯿﺎز ﻧﺪارﻧﺪ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺷﺎن را ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار دﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺣﺴﺎس ﺑﻬﺘﺮی ﺑﺮﺳﻨﺪ. اﯾﻦ اﻓﺮاد ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺷﺎن را اﻧﮑﺎر ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﻧﭙﺬﯾﺮﻧﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ راه ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮوﻧﺪ.

اﯾﻦ روش ﺑﺮای اﻓﺮادی ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﮐﻤﺘﺮی دارﻧﺪ ﻣﻔﯿﺪ اﺳﺖ وﻟﯽ ﺑﺮای ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﺴﺎس ﺗﺮﻧﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻔﯿﺪ واﻗﻊ ﺷﻮد.

در واﻗﻊ اﻓﺮاد، ﻣﻨﻔﯽ ﮔﺮاﯾﯽ ﺧﻮد را ﺳﺮﮐﻮب ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ، آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﺷﺎن را ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻔﯽ ﮔﺮاﯾﯽ ﮐﻤﺘﺮی را از ﺟﻬﺎن ﺟﺬب ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.

منبع: زندگی برتر

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

هفده − یک =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.